شمارهٔ ۱۷۹۹
ای باد، حدیث دلم آنجاش بگوییدر گوشه ای در گوش به تنهاش بگویی
از هر نمط آنجا سخنی درفگنی، پسزانگونه که دانی سخن ماش بگویی
از غمزه او هست همه شهر به فریادآهسته بدان غمزه رعناش بگویی
با دامن پر خون چو به بازار فتادمحال من تر دامن ترساش بگویی
گستاخی بوسه نکنم، لیک پیامیاز هر لب من با کف هر پاش بگویی
گفتی که کشد دردت از نام تو، گویم«ای کاش بگویی و ز ما کاش بگویی!»
داد داده اویم، اگر امروز دهم جانفردا خبری از پی فرداش بگویی
چون مردن من زحمت آن پاش تیرزداین چاش مخوانی و همانجاش بگویی
هر چند دل خسرو ازو سوخت، نخواهمکش هیچ ملامت کنی، اماش بگویی