شمارهٔ ۱۷۶۸
به گردت باد سردی هر دم از عشاق دیوانهپریشانی زلفت را فراهم کی کند شانه؟
بلای جان شدی و من هم اول روز دانستمکه روزی بهر ما فتنه شود آن شکل ترکانه
مرا خود شورشی بوده ست، عشقت یار شد با آنحدیث من بدان ماند که دیوان کار دیوانه
دل و جان گر چه با من صحبتی دارند دیرینهولیکن چون زیم بی دوست با این چند بیگانه
به بدنامی و رسوایی اسیران را مزن طعنهتو، ای زاهد، ندیده ستی بلای چشم مستانه
همه یاران به گشت باغ و میل من به کنج غمیکی زندان نماید بوستان بر مرغ ویرانه
نگون کن، ساقیا، خم را که این آتش که من می دارمبه دریا نیز ننشیند، چه جای طاس و پیمانه
اثر در جانست مستی را اگر در آب و گل بودیسبو را مست و غلطان دیدمی در صحن میخانه
گرم خون ریزد آن سلطان، فدای بندگان اوکه عاشق کز بلا ترسد نباشد مرد مردانه
گه کشتن بود در پیش خوبان رونق عاشقبه گاه جانفروشی گرمی بازار پروانه
شب خسرو همه در قصه خوبان به روز آمدسگان را در نفیر و پاسبانان را در افسانه