شمارهٔ ۱۷۴۲

وزن: مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب)قافیه: اننشسته۷ بیت

مهر تو در دل من مانند جان نشستههمچون منت به هر سو صد ناتوان نشسته

من با دو چشم گریان پیوسته در فراقتتو شادمان و خرم با دیگران نشسته

گر خون چکد ز دیده زین غصه جای آنستتا کی توانت دیدن با این و آن نشسته

یک شب به کلبه ما گر بگذری ببینیگرد فراق و محنت بر خان و مان نشسته

بخرام سوی گلشن، تا هر طرف ببینیبلبل ز شوق رویت ناله کنان نشسته

آیا بود که بینم روزی به کام خویشتاز دشمنان بریده با دوستان نشسته

از گرد ره، نگارا، عمری ست تا که خسرواز بهر پای بوست بر آستان نشسته

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار از عشق و جدایی سخن می‌گوید. او مهر معشوق را در دل خود احساس می‌کند و به غم و تنهایی‌اش می‌پردازد. در حالی که معشوق با دیگران شاد و خوشحال است، او با چشمانی گریان و ناراحت منتظر اوست. شاعر به این موضوع اشاره می‌کند که حتی اگر اشک از چشمانش بریزد، این تنها نشانه‌ی غم اوست که نمی‌تواند معشوق را ببیند. او از فراق و دلتنگی خود سخن می‌گوید و آرزو می‌کند که روزی بتواند به وصال معشوق برسد و همراه دوستانش خوشحال باشد. در پایان، شاعر به شکوه عشق و انتظارش اشاره می‌کند که حتی در دوری، عشق او به معشوق و longing او باقی مانده است.