شمارهٔ ۱۷۳۶

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: ادممده۶ بیت

جان من بر دست بیدادم مدهدم به دم هر روز بر بادم مده

ناله من نیست بی دردسریگوش را ره سوی فریادم مده

داد اگر خواهم، بخواهی کشتنمور نخواهی کشتنم، دادم مده

جان که در محنت بپروردم بخواهدل که در خدمت فرستادم مده

دوست گر دشمن شود رفت ای خیالتو همم دشمن شوی، یادم مده

می دهی کوهی ز غم جان مراخسروم آخر، نه فرهادم، مده

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساسات عمیق و دردناک یک شاعر است که به عشق و از دست دادن می‌پردازد. او از معشوق می‌خواهد که جانش را به دردسر نیندازد و در مقابل، هر فریادش را بشنود. شاعر می‌گوید که اگر روزی بخواهد، آماده است که جانش را فدای عشق کند، ولی نمی‌خواهد معشوقش او را فراموش کند. همچنین، به مشکلات و غم‌هایی که در زندگی دارد اشاره می‌کند و از این می‌گوید که حتی اگر دوستش دشمن شود، یاد او را فراموش نخواهد کرد. در نهایت، شاعر از بغض و غم سنگینی که بر دوشش است صحبت می‌کند.