شمارهٔ ۱۷۳۵
ای ترا جور و جفا آیین همهخشم و نازت بر من مسکین همه
با رقیبان تو، ای جان، چه کنمظالم اند و بی کس و بی دین همه
داغ حسرت بر دلم ماندی و رفتجان من میر منی با این همه
عالمی را با رخت عیش است و منتلخ کامم زان لب شیرین همه
در شب هجران غمت با روی خویشمی فشانم در سحر پروین همه
ای ترا بنده شده شاهان هندوی غلامت دلبران چین همه
نیست مانندت، بس جستیم، هیچدر ختا و خلخ و سقین همه
پیش رویت در چمن گشتند آباز خجالت لاله و نسرین همه
هر چه می خواهی بکن، چون مر ترامی رود بر خسرو مسکین همه