شمارهٔ ۱۶۹۸

قافیه: اکگردیده۶ بیت

دلی دارم چو دامان گل از غم چاک گردیدهسری بر آستان او ز محنت خاک گردیده

ز بس کز غمزه او تیغ بیداد آمده بر منسراسر سینه ام چون دامن او چاک گردیده

به تاباک افگند پروانه را شمع وفا پیششکه گرد سر هنوزش اندر آن تاباک گردیده

به آن شکل و شمایل با وجود حسن خورشیدیندیده چون تویی هر چند در افلاک گردیده

عجب گر شادمان گردد درونها بعد ازین هرگزدل خلقی چنین کز درد من غمناک گردیده

ز به زهر هجر خسرو جان نخواهی داد دور از ویاز آن رویی کز آیین وفا تریاک گردیده

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و غم خود به خاطر عشق و جدایی سخن می‌گوید. او دلش را مانند دامن گلی توصیف می‌کند که از غم پاره شده است. عشق معشوقش به او درد و رنج می‌دهد و سینه‌اش پر از چاک‌های ناشی از این درد است. همچنین، او به تابش شمع عشق و وفا اشاره می‌کند که پروانه را به خود جذب می‌کند و معشوقش را به عنوان فردی بی‌نظیر در افلاک می‌بیند. در پایان، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که دیگران نمی‌توانند از درد او شادمان شوند و حتا اگر کسی با عشق دور از معشوق خود زندگی کند، بدون او نمی‌تواند خوشحال باشد.