شمارهٔ ۱۶۸۵
ای به بالا بلند و زیبا تورشک سرو بلند بالا تو
زرگر از سیم چون تو بت نکندخواه هم برد و خواه فرما تو
در دلت هیچ جا نمی گیریمگر چه ما هسته ایم و خرما تو
تیغ برکش که جان فدا کردیمگر نخواهی برید از ما تو
خیز و بر دیده شین چنانکه بودمردم دیده زیر و بالا تو
روزها شد که اندر این هوسمکه شوم همنشین شبی با تو
گل دمانید اشک من از خاکبو که آیی بدین تماشا تو
همه راهت برفتم از مژگانگر چه دور است ره ز من تا تو
جان خسرو، چو جای خود کردیدور تا کی شوی ازینجا تو