شمارهٔ ۱۶۵۶

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)قافیه: انکو۷ بیت

من اینجا و دل گمره در آن کواز آن گمگشتهٔ مسکین نشان کو

مگو، ای پندگو، بی او بزی خوشخوشم گر زنده مانم، لیک جان کو

مرا گویی که رو با صابری سازتو خود می گویی اما گو که آن کو

به دل گویم که غم‌ها خواهمش، گفتچو او پیش نظر آید، زبان کو

بپرس این ناتوان را، پیش تر زانکبپرسی خلق را کان ناتوان کو

پس از مردن دعای تربت منبسندست آنکه گویی، گو فلان کو

به گستاخی حدیث بوسه گفتمبه خنده گفت کای خسرو، دهان کو

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار از احساس گمگشتی و اندوه خود سخن می‌گوید. او در جستجوی نشانه‌ای از معشوق خود است و به دیگران می‌گوید که نمی‌توانند او را از غمِ فقدان معشوقش دور کنند. شاعر تأکید می‌کند که هرچند ممکن است او را به صبر دعوت کنند، اما درد درونش همچنان باقی است. او به آگاهی از غم‌هایش اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی اگر بخواهد درد خودش را بیان کند، کلمات کافی نیستند. در نهایت، گزارشی از گفتگویش با معشوقش می‌آورد که نشان‌دهنده‌ی احساسات عمیق و ناامیدی اوست.