شمارهٔ ۱۶۵۰

وزن: مفعول مفاعیلن مفعول مفاعیلن (هزج مثمن اخرب)قافیه: ایتو۷ بیت

ای جان من آویزان از بند قبای توبیچاره دلم خون شد در عهد وفای تو

افتاده نخواهم بود، الا به درت زین پسگر خاک شوم باری زیر کف پای تو

گفتی که بدین زاری از بهر که می میریوالله که برای تو، بالله که برای تو

یارب، نفسی باشد کز عشق امان یابمو آسوده بخسپم شب ایمن ز بلای تو

جان تیغ ترا دادم از شرم رخت مردمزیرا به از این باید تعظیم جفای تو

یار دگرم گویی، وز آه نمی ترسییعنی که کسی دیگر، آنگاه بجای تو؟

هر چند که شد خسرو سلطان سخنگویاناز بهر یکی بوسه هم هست گدای تو

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عواطف عمیق و عشق شاعر به محبوبش است. شاعر خود را در بند محبوب می‌بیند و می‌گوید که دلش به خاطر وفاداری‌ای که به او دارد، به شدت درد می‌کشد. او تصمیم می‌گیرد که از این پس تنها در درگاه محبوبش بایستد و حتی اگر خاک شود، زیر پاهای او خواهد بود. شاعر به محبوبش می‌گوید که مرگش فقط به خاطر اوست و آرزو دارد که از درد و بلای عشقش آزاد شود. او همچنین از شرم و عشق به محبوبش، جانش را فدای او کرده است. در نهایت اشاره می‌کند که حتی اگر دیگران نیز به او توجه کنند، هیچ‌کس جای محبوبش را نمی‌گیرد.