شمارهٔ ۱۶۴۶

وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)قافیه: نبااو۷ بیت

مه شبگرد من امشب چو مه می گشت و من با اولبی و صد فسون در وی، خطی و صد فتن با او

قبا را بر زده دامن به خونریزی و از مژگانچو قصابی کشیده تیغ و زلف چون رسن با او

ز بیم خلق ازو در می کشیدم پای خود، لیکنمرا برداشته می برد آب چشم من با او

فلک هرگز گذارد ماه را در گرد شب گشتناگر زان طره شبرنگ باشد یک شکن با او؟

مرا گویی که هر کس بیند از سودای آن روزیکه آن دیوانه می آید، جهانی مرد و زن با او

گریبانم به صد چاک است ازین حسرت که تا روزیبرهنه در برش گیرم که نبود پیرهن با او

نگارا، همچو جان در تن درآ اندر بر خسروبرون کن جان رسمی را که راضی نیست تن با او

خلاصه

هوش مصنوعی: غزل به زیبایی احساسات عاشقانه و حسرت را به تصویر می‌کشد. شاعر در شب، به وصف ماه و جذابیت آن می‌پردازد و خود را در کنار معشوقش تصور می‌کند. او با بیان تصاویری چون دامن به خون و زلف چون رسن، فضای عاشقانه و در عین حال پر از درد را به تصویر می‌کشد. البته از ترس مردم، سعی در دور شدن دارد، اما نمی‌تواند از عشق و اشک خود دست بکشد. شاعر به اوج اندوه و خواسته‌اش اشاره می‌کند که آرزو دارد با معشوقش به طور آزاد و بی‌پرده باشد و حسرت بر دلش می‌نشیند. این عشق عمیق و پر از احساسات، او را به جنگی درونی دعوت می‌کند.