شمارهٔ ۱۶۲۴

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مسدس مخبون محذوف)قافیه: ونمن۷ بیت

آستان یار و آن گه خون منشاد باش، ای طالع میمون من

باده خواهی خورد، روشن شد مزاجچون چنین شد بار اول خون من

بوالعجب کاری ست، من مشغول جانوان رقیبت در چرا و چون من

کاری افتاده ست با شبها مراتو بخسپ، ای بخت دیگرگون من

کشتی و بازم رهایی شد ز هجردیر زی درد درون افزون من

خون دل از دامن، ای دیده، مشوییادگارست این ازان مجنون من

شعر خسرو مایه دیوانگیستتا نیاموزد کسی افسون من

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به احساسات عاشقانه خود و دشواری‌های مرتبط با آن اشاره می‌کند. او با اشاره به رسیدن به آستان یار، به شادی طالع خود و لذت از باده اشاره دارد که موجب خوب شدن حالش شده است. شاعر خود را در وضعیتی عجیبی توصیف می‌کند که در آن با رقیبش در رقابت است. همچنین، به طولانی شدن شب‌ها و دردهای درونیش اشاره می‌کند. او از چشمانش می‌خواهد که به او یادآوری نکند، زیرا این دردها نشانه‌ی عشق مجنون‌وار او هستند. در نهایت، شاعر به موضوع دیوانگی ناشی از عشق اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که هیچ‌کس نمی‌تواند افسون عشق او را بدون آموزش درک کند.