شمارهٔ ۱۶۲۱

وزن: مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب)قافیه: ین۷ بیت

ای مشک وام داده زلفت به آهوی چینزان زلف مشکفامت عشاق گشته مشکین

برخاست بوی ریحان زان طره چو سنبلبنشست باد بستان زان عارض چو نسرین

یک ره به نیم خنده دندان نمای ما راتا اوفتادن آید دندانه های پروین

بسیار روی خوبان دیدم، ولیک بی توخاطر نمی پذیرد از هیچ روی تسکین

چون من نمی توانم برخاستن ز عشقتگه گه اگر توانی نزد من آی و بنشین

پیراهن جفا را هر روز می بپوشیحالم چو نیک دانی بر خود مپوش چندین

لب خواهد از تو خسرو، گویی که هیچ ندهمگر هیچ نیست، جانا، باری زبان شیرین

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و جذابیت عشق و معشوق است. شاعر با توصیف زلف و عطر معشوق، احساس عمیق خود را نسبت به عشق بیان می‌کند. او به اشتراک گذاری لحظاتی می‌پردازد که با معشوق در کنار هم سپری می‌شود و از دلتنگی‌های ناشی از دوری می‌گوید. شاعر همچنین بر این نکته تأکید می‌کند که حتی با وجود دیدن چهره‌های زیبا، هیچ‌یک نمی‌تواند جای معشوق را پر کند. او از معشوق می‌خواهد که در کنار او بماند و از رنج و جفایی که تحمل می‌کند شکایت می‌کند. در نهایت، شاعر به ارزش زبان و کلام شیرین معشوق اشاره می‌کند و حسرت دوری را به تصویر می‌کشد.