شمارهٔ ۱۴۵۵

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: یندارم۷ بیت

اگر چه از تو دل خسته و غمین دارمبدین خوشم که بتی چون تو نازنین دارم

برای آن که کشم پیش چشم بیمارتمتاع عافیت اینک در آستین دارم

به بند زلف تو زنجیر جان خود سازمدل ستم زده را چند گه براین دارم

به وصل تو چه بیارم نمود گستاخیکه شحنه ای چو فراق تو در کمین دارم

به ناز بینی و بدخو شدی و هم بد نیستکه دلبری چو تو بدخوی و نازنین دارم

مرا اگر چه که بر دست غم فروخته ایهنوز داغ غلامیت بر جبین دارم

اگر چه خسرو روی زمین شدم به سخنهم از وفا سوی تو روی بر زمین دارم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر شاعر از دلخوشی و عشق خود به معشوق سخن می‌گوید، حتی اگر دلش از غم و ناکامی پر باشد. او به زیبایی معشوق اشاره می‌کند و بیان می‌کند که برای دیدن او، آماده فدا کردن آرامش خود است. شاعر از بند زلف معشوق به عنوان زنجیری برای جان خود یاد می‌کند و به دوری از او اشاره می‌کند که همچنان به یاد اوست. او از ویژگی‌های معشوق، مثل بدخلقی و نازنازی، می‌گوید و اینکه باوجود غم و ناراحتی، عشق او هنوز بر دلش سنگینی می‌کند و وفاداری‌اش را نسبت به معشوق حفظ کرده است.