شمارهٔ ۱۴۲۷
اگر ز من بروی، تاب دوری تو ندارماگر نماییم آن روی، نیز تاب ندارم
همی خورم ز تو صد خار غم، همین برم آردچو کار خویش به دنبال بخت تیره گذارم
مباد هیچ زوالت، چو زیر پا کنی آن خطکه خال خویش به خار رهت به گریه نگارم
دو لب به گریه بشویم، چو خاک پای تو بوسممگیر چشم، اگر آب دیده پاک ندارم
به زنده داشتن شب بمرد خسرو مسکینزهی جفا که من این عمر در حساب نیارم