شمارهٔ ۱۴۲۲

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلاتن (مجتث مثمن مخبون)قافیه: ابنبینم۸ بیت

اگر نه روی تو ببینم، به ماهتاب نبینموگرچه ماه بتابد، به ماه تاب نبینم

در آن زمان که نبینم ترا به چشم چو ابرمچنان ببارد باران که آفتاب نبینم

به خانه سایه همی گیردم ز فکرت زلفتکه آفتاب در این خانه خراب نبینم

وصال خواهم و این در به روی من که گشایدز خنده شکرینت چو فتح باب نبینم؟

به وصل چند توان گفتنم «هنوز توقف »کنم توقف، اگر عمر را شتاب نبینم

طمع بود ز دهان تو شربتیم، ولیکنسؤال از که کنم، چون ره جواب نبینم؟

چو دل سخن نشنود و تو عاقبت بربودیروان بکش که نگه داشتن صواب نبینم

جز آب می نرود از دو چشم خسرو و ترسمکه چند روز دگر خون رود که آب نبینم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ عشق و احساسات عمیق شاعر نسبت به معشوقش است. شاعر بیان می‌کند که بدون دیدن چهرهٔ محبوب، هیچ زیبایی دیگری را نمی‌تواند ببیند و حتی روشنایی و خوشی‌های زندگی برایش بی‌معنا می‌شود. او از دردی که ناشی از دوری محبوب است، سخن می‌گوید و به ناامیدی از وصال و لبخند معشوق اشاره می‌کند. همچنین عواطف خود را نسبت به عمر و زمان، و نیز حسرت بر از دست دادن معشوق بیان می‌کند. در نهایت، با تصویری از اشک و ناامیدی، احساس می‌کند که ممکن است روزی دیگر هیچ آبی نبیند و به تلخی زندگی‌اش دچار شود.