شمارهٔ ۱۳۸۶

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مسدس مخبون محذوف)قافیه: اگویم۹ بیت

گر سخن زان قد رعنا گویمبیش از آن است که زیبا گویم

با چنان قد چو کمر بربندیجای آن است که بر جا گویم

تا تو در سینه درونی دل راتیر در خانه جوزا گویم

دل من حامل غم کردی و منزاده الله تعالی گویم

هر دو چشمم که در آب اند یکیهر یکی دو یم دریا گویم

بی رقیب آی شبی تا پیشتحال خود گویم و تنها گویم

سر نهم بر کف پایت، وانگاهلیتنی کنت ترابا گویم

آن چنان سوخته ام از جورتکه بسوزد دلت او را گویم

حال خسرو نگر، ابرو مشکنگر نگویم سخنی یا گویم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و ویژگی‌های خاص معشوقش پرداخته و احساسات عمیق خود را نسبت به او بیان می‌کند. او معتقد است که زیبایی معشوقش از آنچه که می‌تواند بگوید، بسیار بیشتر است. شاعر همچنین به غم و اندوهی که در دل دارد اشاره می‌کند و می‌گوید که با وجود درد و رنجی که می‌کشد، همچنان عشقش را فریاد می‌زند. او لحظه‌ای را تصور می‌کند که در کنار معشوقش باشد و در آن حالت خود را به خاک پای او تقدیم کند. در نهایت، شاعر به حالت خود و دل‌تنگی‌اش اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی اگر نمی‌تواند صحبت کند، عشقش به معشوقش همچنان عمیق و ماندگار است.