شمارهٔ ۱۳۰۲

وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)قافیه: اردارم۸ بیت

نه دست رسی به یار دارمنه طاقت انتظار دارم

هر جور که از تو بر من آیداز گردش روزگار دارم

در دل غم تو کنم خزینهگر یک دل و گر هزار دارم

این خسته دل چو موی باریکاز زلف تو یادگار دارم

من کانده تو کشیده باشماندوه زمانه خار دارم

در آب دو دیده از تو غرقمو امید لب و کنار دارم

دل بردی و تن زدی، همین بودمن باز بسی شمار دارم

دشنام همی دهد به خسرومن با دو لب تو کار دارم

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از دوری معشوق و تحمل درد و غم ناشی از انتظار او سخن می‌گوید. او هیچ دسترسی به یار ندارد و طاقت انتظارش نیز تمام شده است. احساس غم او بسیار عمیق است و حتی با وجود اینکه ممکن است یک دل یا هزار دل داشته باشد، همواره غم معشوق را در دل خود نگه‌داری می‌کند. شاعر به یاد زلف معشوق است و احساس می‌کند که زمانه به او فشار می‌آورد. او در عین حال امید دارد که دوباره به معشوقش برسد، ولی این موضوع برای او سخت و دشوار است. در پایان، او به دشنام‌هایی که می‌شنود اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که همواره درگیر عشق و کار با معشوق است.