شمارهٔ ۱۲۹۴

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)قافیه: ستم۷ بیت

لبالب کن قدح ساقی که مستمبه می ده جملگی اسباب هستم

مرا کن سرخ رو از جرعه خویشچه میرانی که پیشت خاک بستم؟

اگر اصحاب عشرت می پرستندبیا ساقی که من ساقی پرستم

مرا گویند، در مستی چه دیدی؟که می گویی دل اندر باده بستم

تعالی الله، ازین بهتر چه باشد؟که از ننگ وجود خود برستم

حد مستی من، ای تیغ، زن، زانکنه من از می، ز روی خوب مستم

مرا گویی که از کی باز مستی؟از آن روزی که با خسرو نشستم

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از ساقی می‌خواهد که جام را پر کند تا او بتواند مست شود. او به نوعی ابراز می‌کند که تمام وجودش به نوشیدن می‌گذرد و از ساقی درخواست می‌کند تا او را از شرم و عذاب وجودش رهایی بخشد. شاعر به این موضوع اشاره می‌کند که اگر دیگران به لذت پرستی می‌پردازند، او نیز به ساقی عشق می‌ورزد و در مستی، به خوشحالی و آرامش می‌رسد. او به روشنی بیان می‌کند که مستی‌اش از عشق و وصال با محبوب است و این حال درونی او از هنگامی آغاز شده که با معشوقش (خسرو) نشسته است.