شمارهٔ ۱۲۸۹

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)قافیه: لنگویم۸ بیت

دل بی عشق را من دل نگویمتن بی سوز را جز گل نگویم

شکایت ناورم از عشق بر عقلجفای شحنه با عاقل نگویم

الا، ای آب حیوان، پیش زلفتره ظلمات را مشکل نگویم

بگیرم زلف تو فردا، ولیکنچه زاید آن شب حامل، نگویم

به اقطاع تو دل را خاص کردمکه جان را هم در آن داخل نگویم

ز جانت نیک گویم تا توانموگر بد گویمت از دل نگویم

بسوزم در غمت، وین راز با کسفراقم گر کند بسمل، نگویم

به خسرو گویم این غم کو اسیر استوگر خود بینمش عاقل، نگویم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق عاشقانه و درونی شاعر می‌پردازد. او می‌گوید که بدون عشق، دلش خالی و بی‌معناست و برای او، تن بدون سوز عشق مانند گلی بی‌بوست. شاعر از عقل و عشق شکایت می‌کند و احساس می‌کند که محبت عاقلانه نیست. همچنین اشاره می‌کند که در آینده ممکن است زلف محبوبش را بگیرد، اما آن شب چه نتیجه‌ای خواهد داشت، مشخص نیست. شاعر دل خود را به محبوبش اختصاص داده و او را تا حد جانش دوست دارد. احساساتش را عمیق و صادقانه بیان می‌کند و می‌گوید اگر بخواهد بدی از معشوق بگوید، نمی‌تواند، زیرا عشقش او را می‌سوزاند. در نهایت، او به دوست خود (خسرو) می‌گوید که این غم و فراق او را اسیر کرده است.