شمارهٔ ۱۲۸۳

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)قافیه: نددارم۷ بیت

ز هر موی تو دل در بند دارمدلم خون گشت، پنهان چند دارم

به سوگند تو جان را بسته ام، وایکه چندش دل بر این سوگند دارم

غمت با خویشتن گویم همه شببدینسان خویش را خرسند دارم

برو جایی که من می دانم، ای بادکه من آنجا دلی در بند دارم

مرا از صحبت جان شرم باداکه با جز تو چرا پیوند دارم

دهندم پند گفتار تو در گوشچه گوش خویش سوی پند دارم

به خسرو ده که من ناداده وامیبر آن لبهای شکر خند دارم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، عاشق به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره می‌کند و از عواطفی که نسبت به او دارد، سخن می‌گوید. او از درد و غم ناشی از عشق خود سخن می‌گوید و می‌گوید که دلش به خاطر عشقش در بند است. شاعر به نوعی به سوگند‌هایی که برای معشوقش یاد کرده اشاره می‌کند و از نگرانی نسبت به فاصله و جدایی با او می‌گوید. او همچنین احساس می‌کند که وجودش وابسته به معشوق است و نمی‌تواند با کسی جز او ارتباط برقرار کند. در نهایت، شاعر امید دارد که به معشوقش برسد و از او می‌خواهد که به جایی برود که او احساس آرامش کند.