شمارهٔ ۱۲۵۹

وزن: مفعول مفاعیلن مفعول مفاعیلن (هزج مثمن اخرب)قافیه: انخودتخوانم۷ بیت

سرو منی و از دل بستان خودت خوانمدرد منی و از جان درمان خودت خوانم

اول به دو صد زاری جان پیشکشت کردمو آنگاه به صد عزت مهمان خودت خوانم

مهمانت چه خوانم من نه خضر نه عیسی تابر آب خودت جویم، بر خوان خودت خوانم

هر چند که جان من دید از تو جفایی چندبا این دل همه درد دل جانان خودت خوانم

هر لحظه مرا با دل جنگی ست در این معنیکو زان خودت گوید، من زان خودت خوانم

از بس که نمی ارزم نزد تو به کشتن همقربان شوم ار گویی «قربان خودت خوانم »

از گونه روی خود ارزد همه شب خسروزین پس که اگر گویی سلطان خودت خوانم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عشق و وابستگی عمیق شخص به معشوق است. شاعر در ابیات خود از دل‌تنگی و درد ناشی از دوری می‌گوید و نشان می‌دهد که چگونه به معشوق احساس نیاز و ارادت می‌کند. او با تمثیل‌های مختلف مانند مهمان و میزبان و مقایسه معشوق با شخصیت‌های بزرگ مثل خضر و عیسی، احساسات خود را منتقل می‌کند. همچنین، شاعر به ارزش خود در چشم معشوق اشاره کرده و اذعان می‌کند که حتی اگر معشوق او را کم‌ارزش بداند، او همچنان به عشق خود ادامه خواهد داد و حاضر است برای او قربانی شود. در انتها، اشاره به زیبایی معشوق و این که او را به عنوان سلطان خود می‌خواند، گویای تسلیم و ارادت کامل او به معشوق است.