شمارهٔ ۱۱۹۲

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: انش۸ بیت

لب نگر وان دهان خندانشوان خم طره پریشانش

روی چون بامداد تابستانزلف همچون شب زمستانش

تیر بالای او بخست مرااز گشاد ره گریبانش

دامن از ما همی کشد امروزچنگ ما روز حشر و دامانش

کوفته ماند شخص چون زر مناز دل سخت همچو سندانش

چون فرو برد در دلم دندانجان فرستم به مزد دندانش

دل من گشت خون و خون دلمآب شد در چه زنخدانش

خسروا، پرسشی بکن که به دلخار دارم ز نوک مژگانش

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی‌های دلربا و جذاب یک معشوق می‌پردازد. شاعر به ویژگی‌های ظاهری او از جمله لبخند، موهای پریشان، و چهره‌ای که شبیه صبح تابستانی است، اشاره می‌کند. معشوق او را با تیر عشق زخمی کرده و دامنش به طور نمادی، او را به دردسر انداخته است. شاعر احساسات عمیق خود را در برابر این معشوق بیان می‌کند و به ارتباط عاطفی و دردهایی که از آن عشق می‌کشد، اشاره دارد. در نهایت، از خسروا (شاه یا مقام بالا) می‌خواهد که در مورد مشکلاتی که از عشق به این معشوق دارد، بپرسد. این شعر به خوبی عمق عشق و زیبایی و دردهای آن را نمایش می‌دهد.