شمارهٔ ۱۱۹۰

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: نش۷ بیت

باغ بشکفت و سوری و سمنشتازه گشت ارغوان و نسترنش

صفت باغ می کند بلبلشاخ در شاخ می رود سخنش

یوسف گل رسید و شد روشنچشم نرگس به بوی پیرهنش

تا کجا باشد آن سمنبر منکاب و آتش شود گل از سمنش

مهر او ذره ذره کرد مراگر چه یک ذره نیست مهر منش

گر به خلقم رسن کند زلفشبگسلم هم ز زلف چون رسنش

دیده در پیش او کشد خسروکه بیند به چشم خویشتنش

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف زیبایی‌های طبیعت و عشق می‌پردازد. باغ با گل‌های تازه و خوشبو پر شده و بلبل فراغت خود را با شعرهایش بیان می‌کند. یوسف گل به زیبایی جلب توجه می‌کند و نرگس (نوعی گل) به بوی پیراهنش مجذوب می‌شود. شاعر به عشق و جذابیت سمن (گلی خوشبو) اشاره می‌کند و از تأثیر مهر محبوب بر وجودش می‌گوید، حتی اگر فقط ذره‌ای از آن مهر باشد. او به این نکته اشاره دارد که حتی اگر زلف محبوبش او را به بند کشد، او آزاد خواهد شد. در نهایت، شاعر به چشمان محبوبش که به او می‌نگرد، اشاره می‌کند و تأثیر آن را بر خود بیان می‌کند.