شمارهٔ ۱۱۶۱

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: نش۷ بیت

آیتی از رحمت آمد، گر چه سر تا پا تنشهم دعایی می دهم از سوز دل پیرامنش

سوخت جان و شعله ای نامد برون در پیش اوزانکه ترسم دل بسوزد ناگه از سوز منش

شمع را سوزد دل پروانه چون روشن نبودسوخت خود را و آتش خود کرد پیدا روشنش

بازویم طوق سگان کوی او بوده بسیحیف باشد کاین سفال آویزم اندر گردنش

وه که دامانش چرا گیرد ز خون چون منی؟من که نپسندم سرشک خون خود پیرامنش

دل که با دامان یوسف چشم یعقوبی نداشتآن به خون خود، دروغی نیست بر پیراهنش

خاک می سازد تن خود خسرو اندر راه دوستتا شود گردی و بنشیند به روی دامنش

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف عشق و دلدادگی شاعر به معشوق می‌پردازد. شاعر به رحمت و جمال معشوق اشاره می‌کند و از سوز دل و درد عشق سخن می‌گوید. او می‌گوید که جانش از عشق می‌سوزد، اما نمی‌خواهد که دلی را بسوزاند. پروانه در عشق شمع می‌سوزد و خود را فدای نور می‌کند. شاعر از خضوع و بندگی خود در برابر معشوق می‌گوید و ابراز می‌کند که نمی‌خواهد بر دامان معشوق لکه‌ای از خون خود بگذارد، چرا که این عشق او را به خاکساری و فروتنی می‌کشاند. در پایان، شاعر به فداکاری و خاکساری خود برای محبوب اشاره می‌کند و بیان می‌کند که حتی از راه محبت به معشوق خود را به خاک می‌زند.