شمارهٔ ۱۱

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)قافیه: نرا۷ بیت

چو بگشایی لب شکر شکن رالبا لب در شکرگیری سخن را

لبت گوید دلیری کن به بوسیمرا زهره نباشد، صد چو من را

به دل آتش زدی و می دمی دمبخواهی سوخت جان ممتحن را

شدی در بوستان روزی به گل گشتنمودی روی خوبان چمن را

دو دیده نیست نرگس را که بینداز آن گه باز روی یاسمن را

دلی از سنگ نبود چون دل توبت سنگین یغما و ختن را

دل خسرو شکستی آه، گرمنکنم آگاه شاه بت شکن را

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و شیرینی صحبت کردن عاشقانه اشاره می‌کند و ابراز می‌کند که عشقش به او جرأت می‌دهد تا به محبوبش نزدیک شود. او از آتش عشق و دلتنگی‌اش می‌گوید و همچنین به زیبایی و گل‌های باغ اشاره می‌کند. شاعر می‌گوید که دل کسی به سختی دل او نیست و عشق او را به مانند سنگ می‌داند، به همین خاطر آتش دلتنگی‌اش را احساس می‌کند و آرزو دارد که محبوبش را درک کند. در پایان به چیرگی و زیبایی محبوبش اشاره می‌کند و از عشقش به او سخن می‌گوید.