شمارهٔ ۱۰۹۷
سر به کوی عشق غلتانیده گیرچشم را بر خواب خوابانیده گیر
زلف پیچانت چو گیرم بیهدهتهمتی بر خویش پیچانیده گیر
چشم تو خون می نغلتد از درونگوهری از دیده غلتانیده گیر
چون نمی گردد دلت، چون آسیاما چه گردانیم گردانیده گیر
چند ترکانه به خون اغرا کنیخانه زنبور شورانیده گیر
پس کند تا کی زبان گردن چو شمعآتش اندر سینه گیرانیده گیر
گر چه خسرو را بمیرانی ز غمنام چون باقیست، میرانیده گیر