شمارهٔ ۱۰۸۵
ای ز چون تو بت شده، صد پارسا زنار دارآفتابی، روی ما در قبله دیدار دار
چون غم و اندوه خالت را فراوان پیشوادر بلا و فتنه چشمت را هزاران کار دار
رشکم آید ز آنچه غمهایت، دگر یاران خورندآن همه یک جا کن و پیش من غمخوار دار
ناوکی زن بر دلم کز زحمت خود وا رهمخویش را بهر دلم یک دم درین پیکار دار
درد دل چون از تو یادم می دهد، مرهم مکنبر دگر دلها در آویز و دلم افگار دار
من نه آن یارم که دارم پیش تو خود را عزیزراضیم، خواهی عزیزم دار و خواهی خوار دار
از چو تو هندوی کافر کیش گل چهره ست دنگگل به هندستان بود چون برهمن زنار دار
رنگ می آرد کف پایت ز خون چشم منیک دمی پا را بر این دو دیده خونبار دار
چند گویی نیست بیهوشی مشتاقان زمنمی توانی، خسرو بیچاره را هشیار دار