شمارهٔ ۱۰۷۷

وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)قافیه: ور۹ بیت

ای شمع، رخ تو مطلع نورزین حسن و جمال چشم بد دور

با پرتو عارض تو خورشیدچون شمع در آفتاب بی نور

رخسار تو در جهان فروزیماننده آفتاب مشهور

از روی تو شام صبح گرددوز زلف تو صبح شام دیجور

انگیخته شام را ز خورشیدآمیخته مشک را ز کافور

از دست غم تو در زمانهیک خانه دل نماند معمور

بر دار غمت حلال باشدزو وصل تو گشته همچو منصور

خاطر نرود به گلستانیآن را که جمال تست منظور

خسرو که همیشه بر در تستاز درگه خود مکن ورا دور

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و نورانی بودن چهره معشوق است. شاعر با توصیف چهره او، او را شمعی می‌داند که نورش درخشان‌تر از خورشید است. زیبایی معشوق باعث می‌شود که دیگران از حسد دور شوند و شادابی و جمال او در جهان محسوس است. عشق و غم ناشی از فراق او، دل شاعر را ویران کرده و حتی روح او را از گلستانی نیز دور می‌سازد. شاعر همچنین اشاره می‌کند که در درگاه معشوق همیشه باید حاضر باشد و دوری از او را نمی‌تواند تحمل کند. این شعر بازتابی از عشق عمیق و اشتیاق به وصال است.