شمارهٔ ۱۰۷۳
چنان چشمی ز رویم دور می دارچنینم خسته و رنجور می دار
همی کن باد رعنایی زیادتچراغ عاشقان بی نور می دار
برون شد پای مستوران ز دامنتو دلها می بر و مستور می دار
دلم را سوختی از دوری خویشدلم می سوز و خود را دور می دار
کسی کاحوال من بیند، دهد پندکه بر خود عقل را دستور می دار
من از جان بشنوم پندتو، ای دوستولیکن عاشقم، معذور می دار
نگارا، چون غلام تست خسروبه چشم رحمتش منظور می دار