شمارهٔ ۱۰۶۴

قافیه: انمنزد۷ بیت

به ره جولان که دی سلطان من زدسنان در سینه ویران من زد

خوشم کاندر پیش می رفتم، اسپشلگد بر جان بی سامان من زد

نکردم ایستادی، گریه، هر چنددوید و دست در دامان من زد

چه گریه است این که دل رست و جگر نیزبه هر خاکی که این باران من زد

چراغ وصل من نفروخت، هر چندکه عشق آتش به خان و مان من زد

دلم ویران شد و دزد خیالشدرین ویرانه راه جان من زد

غلام اوست خسرو، گر کشد زارنباید طعنه بر سلطان من زد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف احوالات خود پس از ملاقات با معشوق می‌پردازد. او می‌گوید وقتی که معشوقش وارد شد، حس کرد که تیر عشق به سینه‌اش نشسته و این احساس او را ویران کرده است. هرچند تلاش کرده که ایستادگی کند، اما در نهایت احساس ضعف و بی‌پناهی به او دست می‌دهد. شاعر در ادامه از عواطف عمیق خود صحبت می‌کند و بیان می‌کند که عشقش آتش به زندگی‌اش زده و دلش را ویران کرده است. او همچنین به وفاداری خود به معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید اگر روزی او بتواند گریه کند، نباید بر او طعنه زد، چرا که او غلام عشق است.