شمارهٔ ۱۰۶۳

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: ند۷ بیت

چون گشادی دهان شکر خندتنگ شکر شود گشاده ز بند

در ببندی دو لب، دو عمر دهیکه دو جان می کنی به هم پیوند

سوزم از دیدن لبت بنشستکز نظر می کشم حلاوت قند

چشم قصاب تو کشد هر روزدر دکان بلا حیوانی چند

چشم بد دور درپذیر از منکه مرا سوزی از طفیل سپند

پا مکش از سر من و بگذارسایه زیر پای سرو بلند

با غمت خسرو آنچنان خو کردکه به شادی نمی شود خرسند

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و خوشی لب یار اشاره می‌کند و از تأثیر آن بر دل و جانش سخن می‌گوید. او می‌گوید که اگر دو لب را ببندد، دو عمر را هم تحت فشار قرار داده و پیوندی عمیق میان جان‌ها ایجاد می‌کند. دیدن لب یار او را به شدت می‌سوزاند و او با حسرت از حلاوت لب‌هایش یاد می‌کند. همچنین به قدرت چشمان یار اشاره کرده و از چشم بد دوری می‌طلبد. شاعر در نهایت بیان می‌کند که غم یار او را به قدری گرفتار کرده که حتی شادی را هم فراموش کرده است.