شمارهٔ ۱۰۶۱

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: ابرسد۷ بیت

شبی گر آن پسر نازنین به ما برسدبود امید که بر درد ما دوا برسد

چه گویمش که بلایی ست او به نیکوییچنان بلای دل، ای کاشکی به ما برسد

رود کرشمه کنان در ره و هزار چو منبمرده باشد هر سو، به خانه تا برسد

عمامه کج نهد و بس که پیچ پیچ کندبه هر دل از خم او پیچشی جدا برسد

ز بهر خوبان گویند «جان خود بفروش »هزار بار فروشم، اگر بها برسد

بیار زلف دلاویز تا به سینه نهمدل ز جای برفته مگر به جا برسد

جفای برشکنی های تو مرا بشکسترو مدار که بر خسرو آن جفا برسد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر اشتیاق و امید به دیدار یک جوان نازنین است که نویسنده به آن دلبسته است. او آرزو دارد که با آمدن این پسر، درد و غم‌هایش درمان شود. هرچند در دلش او را نیکو می‌داند، به نوعی او را بلایی هم می‌بیند که به دلش افتاده است. شاعر از زیبایی‌های او و تأثیرش بر دیگران صحبت می‌کند و می‌گوید که برای رسیدن به او، حتی جان خود را نیز می‌فروشد. همچنین به زخم‌های ناشی از جدایی و غم‌های حاصل از دوری اشاره می‌کند و در نهایت آرزویش این است که زلف‌های او را نزد خود داشته باشد تا شاید دلش آرام گیرد. در کل، این شعر توصیف می‌کند که عشق و اشتیاق با چه شدت و عمق در دلش وجود دارد.