شمارهٔ ۱۰۱۰

قافیه: ریکند۵ بیت

شبی آن پسر دل من ستد، اگر این طرف گذری کندچو نگه کند غم و درد من، به دل آخرش اثری کند

دل و جان فدای نگاه او، چو برای کشتن چون منینگرد به سوی من و سخن به کرشمه با دگری کند

سخن وی است و سرشک من، چو کنم نظاره روی اوکه به کام او شکری نهد، به دهان من جگری کند

ز سم سمند تو خاک ره که ز درد دل به برافگنمبه از آن مفرح و آن دوا که دوا نه درد سری کند

نگهی به خسرو خسته دل، سخنی کند که رسم به تومشنو، دلا، تو حدیث او که بهانه با دگری کند

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و دلتنگی شاعر برای معشوقش است. شاعر از احساسات شدید خود صحبت می‌کند و بیان می‌کند که چگونه نگاه معشوقش تأثیری عمیق بر دل و جان او می‌گذارد. او از غم و درد ناشی از فراق سخن می‌گوید و اشاره می‌کند که اگر معشوق به او توجه کند، دلش شاد می‌شود. شاعر همچنین به این موضوع اشاره دارد که معشوق ممکن است با دیگران سخن بگوید و او را فراموش کرده باشد، اما او همچنان به عشق و یاد او زندگی می‌کند. در نهایت، او از درد دل و تمایل به وصال سخن می‌گوید و به آنچه که برایش مهم است، اشاره دارد.