شمارهٔ ۹۹۷

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: ی۷ بیت

تا کی ای مونس دلم بی‌موجبی غمگین کنیگریه‌های تلخ من بینی و لب شیرین کنی

چون هلاک جان خود خواهم به زاری و دعاناشنیده آرزو در زیر لب آمین کنی

گفته ای جانت به کام دل رسانم یا به لبآن نخواهی کرد هرگز دانم اما این کنی

از گل روی توام رنگی جز این حاصل نشدکز سرشک ارغوانی چهره‌ام رنگین کنی

سر به تاج سلطنت دیگر فرو ناید مراگر همه عمر التفاتی با من مسکین کنی

ای دل اول آستین از عقل و دست از جان فشانگر ز خامی پنجه با آن ساعد سیمین کنی

جنت الفردوس بنمایند در خوابت کمالگر شبی خاک در آن ماه را بالین کنی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر حاکی از دلتنگی و غم عشق است. شاعر به محبوب خود می‌گوید که چرا بدون دلیل او را غمگین می‌کند و به گریه‌هایش بی‌توجه است. او از محبوبش می‌خواهد که به دعاها و زاری‌های او پاسخ دهد و نمی‌خواهد در انتظار او بماند. شاعر در عین حال به زیبایی محبوب اشاره می‌کند و می‌گوید که چهره‌اش تنها از اشک و غم رنگین شده است. او از محبوب می‌خواهد که اگر قصد ندارد به او توجه کند، لااقل به یادش باشد و توجهی به حالش داشته باشد. در نهایت، شاعر از محبوبش می‌خواهد که او را به بهشت آرزوهایش ببرد و دلش را آرام کند.