شمارهٔ ۹۳۱

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: وناگهناگه۷ بیت

باد آرد بر من بوی تو ناگه ناگهکو گذر می‌کند از کوی تو ناگه ناگه

اندک اندک ز صبا بسته دلم بگشایدچون زهم باز کند موی تو ناگه ناگه

گرچه هندوست خود آن زلف چه دولت یاری‌ستسر نهاد بر سر زانوی تو ناگه ناگه

مشمر عیب که دیوانه‌ام و ماه نو استگر کنم چشم بر ابروی تو ناگه ناگه

جز به شاهد نکشیدی دل زاهد هرگزگر فتادی گذرش سوی تو ناگه ناگه

حلقه در گوش شدی زاهد اگر کردی گوشفضهٔ حلقهٔ گیسوی تو ناگه ناگه

لب ببسته کمال از سخن اما گویدغزلی از هوس روی تو ناگه ناگه

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از بادی سخن می‌گوید که به طور ناگهانی بوی تازگی را به همراه می‌آورد و از مکان‌های تازه عبور می‌کند. او احساسات عمیق خود را نسبت به آن معشوق ابراز می‌کند و می‌گوید که دلش کم‌کم باز می‌شود و از زیبایی‌های او سرشار است. شاعر به زلف معشوق اشاره می‌کند و آن را نشانه‌ای از زیبایی و جذابیت می‌داند. همچنین به دیوانگی و عشق خود اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی اگر دیوانه باشد، نمی‌تواند از زیبایی چشمان معشوق غافل شود. در نهایت، شاعر می‌گوید که عشق به این معشوق فکر و زبانش را به کلامی از عشق و خواسته مبدل کرده است.