شمارهٔ ۹۲۶

وزن: مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب)قافیه: یده۵ بیت

ای مردم دو چشمم مثل رخت ندیدهلیکن جمال خوبت رشک فرشته دیده

گفتی بروی چشمت خواهم قدم نهادنگفتی ولی نکردی یک روی مانده دیده

با عارض تو زلفت کرده دراز دستیبارب بود که بینم دست ورا بریده

دی از چمن نگارم چون شاخ گل برآمدتا با خود آمدم من عقلم ز سر پریده

همچون کمال بیدل مردم ز اشتبافتنا ذکر تو بگفته تا نام نر شنیده

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی و جذابیت یک معشوق پرداخته و احساسات شاعر را نسبت به او بیان می‌کند. شاعر با اشاره به چشمانش که مانند رخت نادیده است، زیبایی معشوق را آن‌قدر دل‌فریب می‌داند که فرشته‌ها نیز به آن حسادت می‌کنند. او از وعده‌هایی که معشوق داده، اما هنوز تحقق نیافته، گله‌مند است. همچنین به تصویر کشیدن زلف معشوق و زیبایی‌های دیگر او، عشق و زیبایی را با حالتی عاطفی و گرفتارکننده توصیف می‌کند. در نهایت، شاعر به بی‌قراری و دیوانگی ناشی از عشق اشاره می‌کند که به دنبال یاد معشوق، عقلش را از دست داده است.