شمارهٔ ۹۱۷

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: انگره۷ بیت

ای از حدیث زلف توام بر زبان گرهبگشای برقع از رخ و از زلف آن گره

چشمم گلی نچید ز باغ رخت هنوزتا کی زند دو زلف تو بر ابروان گره

زلفت دلم بیست و در آویخت از هواجز باد دلگشا که گشاید چنان گره

خوبان که دانه دانه کنند اشک عاشقاناز ساحری زننده بر آب روان گره

ابرو ترش کنی و بگویم زهی کمانآری فتد همیشه ز زه بر کمان گره

موی میان او به کمر هست در خیالچون رشته که باشدش اندر میان گره

نظم کمال بسته به هم رشته درستگفتار دیگران همه بر ریسمان گره

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و جذابیت معشوق است و شاعر در آن به توصیف زلف و ابروهای او پرداخته است. شاعر به نوعی از حالت گره‌خورده زلف چهره معشوق سخن می‌گوید و از کشش و زیبایی آنها به وجد می‌آید. او به بیان احساسات عاشقانه خود می‌پردازد و از این که هنوز نتوانسته از زیبایی‌های معشوق بهره‌مند شود، گلایه می‌کند. شعر به تصویرگری حسرت و اشتیاق عاشق نسبت به معشوق و زیبایی‌های او تأکید می‌کند، و در نهایت به این نتیجه می‌رسد که زیبایی و کمال در ارتباط با یکدیگر به شکلی هنرمندانه بافته شده‌اند.