شمارهٔ ۹۱۲

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: یدیمازتو۷ بیت

ما به کلی طمع وصل بریدیم از تومرحبانی نزده دست کشیدیم از تو

دل که در عشق تو خود را به غلامی بفروختتا به هیچش ندهی باز خریدیم از تو

سالها گرچه نهادیم به تو چشم امیدجز جفا و ستم و جور ندیدیم از تو

هر سؤالی و دعانی که بر آن در کردیمغیر دشنام جوابی نشنیدیم از تو

چه درختی تو که تا در چمن جان رستیبر نخوردیم و گلی نیز نچیدیم از تو

در دو لب رنگ برنگ این همه حلوا که تراستو ای عجب چاشنی هم نچشیدیم از تو

رفتی از چشم ترو گریه کنان گفت کمالرفت عمر و بمرادی نرسیدیم از تو

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از قطع امید و ناامیدی خود نسبت به محبوب سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که از عشق و محبت به محبوب، دست کشیده و دیگر به او طمعی ندارد. دل خود را به او فروخته، اما از او هیچ خیری ندیده و تنها رنج و عذاب را تجربه کرده است. شاعر به سال‌ها انتظار و آرزویی که بی‌نتیجه مانده اشاره می‌کند و این‌که هر دعایی که کرده، بی‌جواب و جز دشنام نبوده است. او از درختی که هیچ میوه‌ای ندارد و رنگ و طعمش را ندیده، گلایه می‌کند و در نهایت به کمال محبوب اشاره می‌کند که با رفتنش، او را در غم و اندوه گذاشته و عمرش بر باد رفته است.