شمارهٔ ۹۰۳
زهی زان قامت رعنای دلجوکه چون سرو ایستاده بر لب جو
گواهی می‌دهد روی نکویشکه این حور آمده از باغ مینو
دل از تیر نگاهش صید گردیدکمان‌دار است آن پیوسته‌ابرو
به‌رغم خوبرویان آن پری‌رخخوش‌اخلاق است و خوش‌رفتار و خوش‌خو
بنازم گونه‌های تابناک‌شکه می‌باشد چو گل خوشرنگ و خوشبو
بسی شادان شود هر کس که بیندبه روی سینه‌اش شبه دو لیمو
کمال، آن لعلِ لب ناری‌ست خندانکه باشد سیب سیمینش به پهلو