شمارهٔ ۹۰۰

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: و۷ بیت

دل سوی او رفت جان هم گو بروجان و سر گو در سر دلجو

گر سر شوریده چون گو برفتبرو بر سر چوگان زلفش گو

تا نیفتد راز ما برروی روزبرو ای سرشک امشب ز پیش رو برو

جوی چشم آب روان دارد هنوزگر ملولی لب لب این جو برو

ای دل از جام عدم دل برمگیردر پی روی نکو نیکو برو

ای صبا گر جانفشانیت آرزوستبر سر آن ستبل گلبو برو

چون سراید بر گل رویش کمالاز چمن گو بلبل خوشگر برو

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و دلدادگی سخن می‌گوید. دل و جان به سوی معشوق حرکت می‌کنند و از شور و شوق برای دیدن او یاد می‌کند. او به دل می‌گوید که نباید راز عشق را فاش کند و باید او را از دیده‌ها پنهان کند. شاعر به زیبایی‌های معشوق و احساسات خود نسبت به او اشاره می‌کند و به دل و جانش می‌گوید که پی‌جوی زیبایی و نیکی‌ها باشد. همچنین، به صبا (نسیم) نیز توصیه می‌کند که به سوی معشوق برود و از زیبایی‌های او سخن بگوید. در نهایت، شاعر عشق و زیبایی را با تصاویر طبیعی چون گل و بلبل مقایسه می‌کند.