شمارهٔ ۸۹۵

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: یمتو۷ بیت

ای کاش رفتمی چو صبا در حریم توتا زنده گشتمی نفسی از نسیم تو

از تو امید قطع کنم این روا بودما را امیدهاست به لطف عمیم تو

گر بگذری نو از سر عهد قدیم ماز ما نگذریم از سر عهد قدیم تو

ای آنکه منع می کنی از عاشقی مرافریاد از این طبیعت نا مستقیم تو

ما را به صحبت خود اگر راه نمی دهیباری رقیب کیست که باشد ندیم تو

آیا چگونه بر کند در غم فراقپرورده در وصال به ناز و نعیم تو

مغرور عشوه شده باز ای کمالاو از سلامت نر و طبع سلیم تو

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر آرزو می‌کند که ای کاش مانند نسیم به حریم معشوق می‌رسید و از لطافت او بهره‌مند می‌شد. او بیان می‌کند که باید امیدش به محبت معشوق را قطع کند، چرا که انتظارش از معشوق بی‌مورد است. حتی اگر معشوق از عهد گذشته‌اش بگذرد، او نمی‌تواند از یاد معشوق بگذرد. شاعر به سختی‌های عشق و جدایی اشاره کرده و از معشوق می‌خواهد که در محبت او را تنها نگذارد. او همچنین به لطافت و کمال معشوق اشاره می‌کند و بیان می‌کند که چطور می‌تواند با غم دوری کنار بیاید، در حالی که همیشه در آرزوی وصال او بوده است.