شمارهٔ ۸۹۰

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)قافیه: اگو۹ بیت

اگر دشنام می گونی مرا گوکه از جانت دعاگویم دعاگو

چو گونی ناسزای هر که خواهیمنت پرسم کرا گفتی تراگو

روم گفتی و دردی آورم بازچو درد آوردی ای مونس دراگو

تو خوش می آی و می مینوش و میروکسی را خوش نمی آید میاگو

دمی آبی نخوردم بیتو هرگزتو هم بی من چرا خوردی چراگو

برآمد گفتمش جانم ز غم گفتچرا عاشق شدن جانت بر آگو

نخواهم بار شد گفتی به بارانچه بار ای شوخ به مهر آشناگو

اگر احسانی نباشد در نو باریبرین در چند باشد این ثناگو

کمال آن شوخ اگر ندهد ترا دستجفاهای جهانرا مرحباگو

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به نوعی گفتگو و چالش میان عاشق و معشوق می‌پردازد. شاعر از معشوق می‌خواهد اگر قصد دشنام دادن دارد، آن را بیان کند و خود را دعاگوی او معرفی می‌کند. او می‌گوید که اگر هر کسی بخواهد به او ناسزا بگوید، در پی جواب نخواهد بود و از معشوق می‌خواهد که دردی را که به او آورده فراموش نکند. همچنین تاکید می‌کند که زندگی بدون حضور معشوق برای او بی‌معناست و به نقل از معشوق می‌گوید که عشق و درد عاشقان در هم گره خورده‌اند. در نهایت شاعر به فانی بودن محبت و جفاهای این جهان اشاره می‌کند و بیان می‌کند که اگر محبت واقعی نباشد، هیچ نیازی به ثناگویی نیست.