شمارهٔ ۸۷۱

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ارمن۶ بیت

کارم ز دست شد نظری کن بکار منبنگر بکار بنده خداوندگار من

فارغ شدم ز جنت و فردوسی و حورعینتا اوفتاد بر سر کویش گذار من

بس جان نازنین که چو گل میرود به باد در پای سروناز تو ای گلعذار من

تا جلوه کرد سرو قدت بر کنار چشمخالی نگشت آب روان از کنار من

گفتی شبی بیایم و بستانم از تو جانزنهار جان من که مده انتظار من

وقتی که بگذری بسر تربت کمالراحت رسد بسی به تن خاکسار من

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساسی عمیق و سرشار از عاشقی است. شاعر از درد و رنجی که به خاطر فراق محبوبش متحمل می‌شود سخن می‌گوید. او تأکید می‌کند که کار و زندگی‌اش مختل شده و به شدت نیازمند توجه معشوق است. شاعر از زیبایی‌های زندگی چون بهشت و حورعین فارغ شده و تنها دل‌مشغولی‌اش محبوبش است. او به جذابیت و تأثیرگذاری معشوقش اشاره می‌کند و بیان می‌کند که حتی آب روان نیز از خالی بودن چشمش زنده نیست. شاعر از محبوبش می‌خواهد که به او توجه کند و به او انتظار ندهد، زیرا در انتظارش رنج می‌کشد. در پایان، اشاره می‌کند که اگر روزی به کنار قبر او بیاید، روحش به آرامش می‌رسد.