شمارهٔ ۸۶۲

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: یشمن۷ بیت

سوختی ای مرهم جانها درون ریش منآنشی بنشان دمی یعنی نشین در پیش من

شاکرم زانعام مخدومی که گفتی با رقیببیشتر در بخش غم با عاشق درویش من

ای که هم چاکر شدی هم بنده یار خویش راا گر نداری عار هم بار منی هم خویش من

عقل گفت اندیشه دورست عزم کوی دوستخاک بر اندیشه های عقل دور اندیش من

گفتم از نوشی نباشد کم ز نیش آن غمزه گفتبا دل مجروح نا کی رنجهسازی نیش من

بهر پیکان در نزاع افتند جان و دل به همگر به جان تیری رسد از ترک کافر کیش من

باد جان کردی و دل را از لب جانان کمالباد دادی و پراکندی نمک بر ریش من

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به احساسات عمیق شاعر نسبت به معشوق و رنج‌های ناشی از عشق اشاره دارد. شاعر از سوختی که درد او را تسکین می‌دهد صحبت می‌کند و از معشوق درخواست می‌کند که در کنارش باشد. او شاکر است که محبوبش در کنار اوست و با دیگری از درد او آگاه است. شاعر به تخیلات عقل اشاره می‌کند و می‌گوید که این تفکرات نمی‌توانند به اندازه عشق واقعی او مهم باشند. همچنین، از درد و رنجی که ناشی از عشق است صحبت می‌کند و نشان می‌دهد که حتی در مبارزه بین جان و دل، عشق او برتری دارد. این شعر به خوبی نشان‌دهنده تضادهای عشق و درد و امید است.