شمارهٔ ۸۳۴

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: ین۷ بیت

چشم اگر اینست و ابرو این و ناز و شیوه اینالوداع ای زهد و تقوی الفراق ای عقل و دین

می‌کشی ناوک ز مژگان در کمان ابروانگه بدانم می‌کشی ای نامسلمان گه بدین

گر پری می‌گویدت من با تو می‌مانم مرنجبی‌ادب گر آدمی بودی نگفتی اینچنین

دوش اندک برقعی از پیش رو برداشتیداشت ماه آسمان پیش تو رویی بر زمین

کمترین اقبال من بنگر که خود را بر درتاز سرِ اخلاص می‌دانم غلام کمترین

گر ملولی از حریم دل که تاریک است و تنگدیده مأوا نیست روشن بعد ازین آنجا نشین

بعد ازین کم جوی آزارِ دلِ ریشِ کمالهرچه در دل داشتم گفتم تو دانی بعد ازین

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره جذابیت و فریبندگی معشوق و دل‌نبسته شاعر به اوست. شاعر به زیبایی‌های معشوق از جمله چشم و ابرو اشاره می‌کند و از جدایی و فراق می‌نالد. او احساس می‌کند که عقل و دین در برابر عشق ناتوانند. همچنین، درک می‌کند که حتی اگر معشوق قول ماندن دهد، باز هم انسان بی‌ادبی است که در این موقعیت قرار نگرفته است. در نهایت، شاعر پی می‌برد که دیگر نمی‌تواند در فضای تنگ و تاریک دل خود بماند و از معشوق درخواست می‌کند که دیگر او را نرنجاند. او خالصانه عشق و احساساتش را بیان می‌کند و اعلام می‌کند که در دل خود، تنها عشق نسبت به معشوق را دارد.