شمارهٔ ۸۱

وزن: مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب)قافیه: ایت۷ بیت

ای ابتدای دردت هر درد را نهایتعشق ترا نه آخر شوق ترا نه غایت

ذوق عذاب تا کی بیگانه را چشانیاز رحمت تو ما را هست این قدر شکایت

در ماجرای عشقت علم و عمل نگنجدآنجا که قصه تست چه جای این حکایت

در پیش دانش تو چون طفل راه نادانپیران با کرامت مردان با ولایت

کنه تو نی نبی را معلوم و نی ولی رامعلوم این قدر شد از جبرئیل و آیت

گر دفتر حدیثم پرخون دل نبودیاین گفته ها نکردی در هر دلی سرایت

دانی کمال چون رست از تیره روزگارانسر بر زد آفتابی از مشرق عنایت

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان عشق و درد ناشی از آن می‌پردازد. شاعر از آغاز دردهای عاطفی صحبت می‌کند و به این نکته اشاره می‌کند که عشق معلمی بی‌پایان است و هیچ‌گاه به آخر نمی‌رسد. او از رنج‌های ناشی از عشق و طلب رحمت می‌گوید و بیان می‌کند که عظمت موضوع عشق در فراتر از علم و عمل است. شاعر به سادگی و نادانی انسان در مقابل دانش الهی اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که فهم عمیق عشق و رحمت الهی از توانایی بشر خارج است. در پایان، شاعر از کمال و روشنایی درخشان عشق سخن می‌گوید که در میانه تاریکی‌ها و مشکلات، ناشی از رحمت الهی است.