شمارهٔ ۸۰۹

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: ونمیکنم۷ بیت

هر شبی خاک درت از گریه پرخون می‌کنمچهره شمعی به آب دیده گلگون می‌کنم

در به رویم بستی و من بر امید فتح بابدر کنار بحر دیده دم به دم خون می‌کنم

آه گرمم خانه دل تا نسوزاند به دممی‌زنم هر ساعتش از خانه بیرون می‌کنم

در نگیرد گفت‌و‌گوی حاسدان در من که منهمچو شمع از سرزنش سوز دل افزون می‌کنم

ای ملامتگر دلم در ناله صد جا شد گروبا چنین دل ترک سودای بتان چون می‌کنم

من به صد منزل ز خوارزمم جدا و ز آب چشمهمچنان نظاره مردم به جیحون می‌کنم

چون به فکر ابرویت کج می‌شود طبع کمالبازش از نظاره روی تو موزون می‌کنم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر در بیان درد و ناراحتی خود از جدایی و عشق نا کامی صحبت می‌کند. او هر شب گریه می‌کند و دلش پر از غم است. او به در یاد محبوبش می‌نگرد و امید دارد که در باز شود، همچنین به دریا اشاره می‌کند که هر دم با اشک خود پر می‌شود. شاعر از آتش دلش و سوزش ناشی از سرزنش‌های دیگران می‌گوید و می‌خواهد از این حال فرار کند. او با اینکه از سرزمین خود دور است، همچنان به یاد مردم و محبوبش فکر می‌کند و به زیبایی او نیز اشاره می‌کند که باعث می‌شود تمام افکارش موزون و زیبا گردد.