شمارهٔ ۷۹۰

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: ام۷ بیت

من برین در بنده‌ام تا زنده‌امتا چنینم بندهٔ پایبنده‌ام

گفته می‌ریزم همین دم خون توبی همین ار زنده‌ام ارزنده‌ام

مردم از گریه به اندوه نویمژده‌ام گوی و بکش از خنده‌ام

طالع فرخنده‌ام دیدار توستآفرین بر طالع فرخنده‌ام

روز روشن بی‌رخت منعا مرازآنکه من در شب نوی ترسنده‌ام

چشم من چون برکند حاسد ز رشکچون من اول چشم او برکنده‌ام

بندهٔ ما نیست می‌گویی کمالنیست حجت هرچه گویی بنده‌ام

خلاصه

هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر از عشق و وابستگی عمیق خود به معشوق سخن می‌گوید. او به وضوح بیان می‌کند که زندگی‌اش وابسته به وجود معشوق است و بدون او هیچ ارزشی ندارد. شاعر با اشاره به زجر و اندوه ناشی از دوری از معشوق، امید به دیدار او را مایه خوشبختی خود می‌داند و آن را خوش‌طالع می‌شمارد. همچنین، او با تأکید بر اینکه حسادتی که از دیگران به او می‌شود، نشانه‌ای از ارزش و عشق اوست، به اهمیت و کمال بندگی خود در برابر معشوق اشاره می‌کند. در نهایت، او بیان می‌کند که هیچ دلیل و حجتی برای اثبات خود ندارند، بلکه عشق و بندگی‌اش به معشوق به‌خودی‌خود کافی است.