شمارهٔ ۷۸

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ابگرفتهاست۷ بیت

از گریه مرا خانه چشم آب گرفته استوز نه ما چشم ترا خواب گرفته است

دارد گرمی زلف تو پیوسته بر ابروگونی دلت از صحبت احباب گرفته است

از بار گهر گرچه بناگوش تو آزردصد گوش به عذرش در سیراب گرفته است

با طلعت تو شمع چه حاجت شب ما راچون روشنی از پرتو مهتاب گرفته است

چون عابد پر حیله به صد مکر و فن آن چشمپوشیده به گوشه محراب گرفته است

زاهد که بجز روزه و کنجی نگرفتیبا یاد لبت جام میناب گرفته است

بفرست کمال این غزل تر سوی تبریزچون سیل سرشکت ره سرخاب گرفته است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره احساسات عمیق و دردهای عاشقانه شاعر است. او از گریه و غم خود می‌گوید که چشمانش را پرآب کرده است و شب‌های بی‌خوابی را تجربه کرده. زلف محبوب او بر ابرویش گرما می‌آورد و دوستش از صحبت دیگران دلی پر درد دارد. شاعر حتی با وجود معصومیت و زیبایی محبوبش، احساس می‌کند که نیازی به شمع ندارد زیرا نور او خود به اندازه کافی روشنی‌بخش است. او همچنین به عابدی اشاره می‌کند که با حیله‌هایش در تلاش است و زاهدی که تنها به روزه و ریاضت اکتفا کرده، اما به یاد لب محبوبش دلش شاد می‌شود. در پایان، شاعر درخواست ارسال این غزل را به تبریز دارد، چون اشک‌هایش مانند سیل بر روی سرخاب می‌ریزد.