شمارهٔ ۷۴۲

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: وییم۷ بیت

سالها شد که در تک و پوییمتو بمانی عجب چه میجوئیم

وقت آن شد که از حدیقة انسگل و ریحان دوستی هوئیم

وصف قد تو پیش ابروی توکج نشینیم و راست بر گوئیم

شاکری هاست زآن دهان ما رااز تو راضی به یک سر موئیم

سر فرو برده چون سر زلفتحلقه حلقه به فکر آن روئیم

خلق ریزند خون ما از رشکگر بگوئیمه کشته اوئیم

بافتی شاهی دو کون کمالنا بگفتیه گدای آن گوییم

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر در پی بیان عشق و دوستی است. او سال‌هاست که در جستجوی معشوق خود به سر می‌برد و اکنون وقت آن رسیده که از گل و گیاهان دوستی سخن بگوید. او می‌گوید که برای توصیف زیبایی محبوبش، نه به راست و نه به کجی، بی‌پروا حرف می‌زند. شاعر به شکلی فروتنانه از سر تسلیمش در برابر عشق صحبت می‌کند و از رضایت خود به یک اشاره کوچک از محبوبش سخن می‌گوید. او به طور نمادین خود را در دام زلف محبوب می‌بیند و دیگران از حس حسادت به او خون می‌ریزند. در پایان، شاعر به عظمت محبوبش اشاره می‌کند و خود را به عنوان گدایی در برابر زیبایی‌های او معرفی می‌کند.